13 Ekim 2014 Pazartesi

en başa.

...en azından iyiyiz.
belki daha kötüsünü de görmüştük,
saçlarımız bir gecede beyazlamamıştı ama uzunca bir süreye yayılıp dökülmüştü.
öldürmeyen acı hissizleştirir.
bir süre sonra çığlıklarımız da sükunete kavuşunca anladık;
alışmak her şeyden daha güzel,
daha acı,
daha sıradan,
daha yokluk içinde.
belki varlık.
alışmak hepsinden olağan.
-
güne başlamaya utanır olduk.
bazen güne hiç başlayamadık,
gün kendiliğinden devam etti de
utancımız fazilete dönüştü.
biz küçük mutlulukların insanları,
acılarımızdan bile keyif alır olduk.
-
hamdık,
piştik ve
öldük.
üstelik kimsenin bundan haberi yoktu.
kendimizden de sonradan haberimiz olduysa da artık
yine iyiydik.
durduk, göğe baktık
ve şöyle söyledik...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

dinlemek lazım.

Loading...

ha? ne?

Fotoğrafım
hayatı ve sonrasını seviyorum.