23 Mayıs 2017 Salı

içimde bir şey kalmadı.

bence 
insanın duvardan farkı yok.
neden olsun?
aynı boş ifadeyle bakıyoruz.
soğuğuz ve
gittikçe daha çok soğuyoruz.
temellerimiz zayıf,
her an yıkılabiliriz korkusuyla
her an daha çok yıkılıyoruz.
yüzümüz de
tenimiz gibi.
kireç gibi.
üstelik nemden üşüyoruz,
çürüyoruz.
her yanımızda kalmış izler,
iyileşmeyen yaralar
her gün biraz daha yaralar...
üzerimize çakılan çiviler
birkaç fotoğraftan ibaret.
zamanla hepsi birer süs eşyası.
hatırladıkça sus...
başka renklere boyandıkça
en fazla çirkinliğimizi gizliyoruz
başkalarından.
kendimizden kaçamıyoruz.
zaten bir duvar 
ne kadar kaçabilir ki kaderinden?
biz de kederimizden.
olduğumuz yerden, öldüğümüz yere kadar
bir anıt misali duruyoruz.
kimilerine göre bir anı...
velhasılı kelam,
insanın duvardan farkı yok.
eserinizle gurur duyun.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

dinlemek lazım.

Loading...

ha? ne?

Fotoğrafım
hayatı ve sonrasını seviyorum.