karanlıkta çakmaya çalıştığım bir çakmak sadece
bitmek üzere olan.
çaktıkça yanmayan.
rüzgar da yok üstelik..
yaktığım tek şey de sigara olsa keşke.
belki çocukluğum,
gençliğim,
hatta geleceğim.
ve dahi sevdiklerim..
-
elbet ben de bir gün geleceğim aranıza.
fakat o gün, bugün değil.
çünkü yazar birkaç yıldır iyi değil.
anlatmak zorunda mı?
bence değil.
bu da bunun dilemması.
-
küçücük odada bilmem kaçıncı sigara?
-mesajları görmüyor.
aklımdan geçenler, beynimi delip geçiyor.
-telefona cevap vermiyor.
kendimi yakın hissettiğim insanlar...
-kimde anahtarı var?
kusura bakabilirsiniz.
-birini arayın!
-
dramatize etmeye gerek yok.
kaç yıl yaşarsak yaşayalım hayat üç günlük.
üç günlük dünya için bu kadar şey?
gereksiz.
-
empati kurmaya çalışıyorum.
deniyorum, olmuyor.
büyük savaşlar zamanı kaçıncı defa cepheye çağrılan bir anadolu çocuğu olabilirdim.
soykırım zamanı kolumda bir numara; o an için hiçbir numarası olmayan biri olabilirdim.
ortaçağda günümüze göre çok daha genç yaşta hastalıktan ölebilir,
bir peygambere inanmıyorum diye son nefesimi verebilirdim.
örnekleri çoğaltabilirim;
meslek hastalığı.
hepsi de insan üstüne.
peki ama ya bir kelebeksem?
90'larda bir ilkokul çocuğu için okul önünde satılan kutuların içinde
yaprağı yiyen bir koza isem?
isem dediysem kafiyeden de
işin aslı,
ya bir kelebeksem?
tüm varlığım, bir gün uçmak üzerine ise?
her evrim,
bir devrim.
eşsiz kanatlarım o güzel turuncu gün ışığında, tatlı bir esinti eşliğinde savrulurken
ben bir kadının omzuna konsam ve o şaşırsa?
yanındaki çocuk beni gördüğünde mutlu olup, peşimden koşsa?
minik bir yakalamaç oynasak
o yakalayamasa da
ben onun parmağına konsam.
bir sahilde,
tam karşıda güneş
ki o da batmaya yakın..
yakın sigaraları dostlar yakın.
bu sefer de benim için yakın.
-
bazen fazla uzatıyorum.
-
bu bir yardım çığlığı değil.
bir kabulleniş.
zamanını bekleyen bir gidiş.
ölüm kimileri için dile kolay.
benim için dilek, olay :)
bok gibi şaka ama ne yazık ki son şakam değil.
merak etmeyin.
okuyun
geçin.
-
çünkü ben geçemiyorum.
