rüzgar çanı ve esinti

içimde bir huzur,

bir sessizlik

rüzgardan savrulan perdeyi izlerken.

yanıma kadar gelen esinti,

biraz ürperti

hepsi bu kadar.

hiçbir düşünce yok aklımda.

hiçbir hayal,

hiçbir hayal kırıklığı..

koca boşluk sadece.

sanki ben, ben değilim de

bir sonbahar akşamına doğru, 

çok uzaklardaki çiftlik evinin bahçesindeki ağaca asılmış rüzgar çanıyım. 

tam karşıda batmaya yakın güneş.

turuncu.

eski, ahşap verandanın üstünde sallanan sandalye. 

gıcırtı.

üstelik kim oturuyor belli değil.

zaten ne önemi var?

hemen yan tarafta bir tarla

ki otlardan hiç anlamam.

hepsi yakın zamanda biçilmiş.

sarı sarı

kurumuş da üstüne batan güneş vurmuş.

güzel.

ben bir rüzgara kapılmışım.

öteden gelen ineklerin sesi, sesime karışıyor.

kim karışır?

bahçede rengarenk çiçekler, salatalık, domates ve biber.

aralarından geçmek için düzensiz dizilen taşlar

hafif nemli.

hepsi kendi halinde.

hepimiz, kendi halimizdeyiz

kime ne?

güneş batarken önce ay çıktı gökyüzüne,

pürüzlü.

sonra yıldızlar belirdi

tek tek.

gece o kadar güzeldi ki

hiçkimse ses etmedi.

hep beraber izledik.

bir ara bi' yıldız kaydı 

ama kimse dilek tutmadı.

zaten olmak istediğimiz yerdeydik.

sonra uyuduk.

sonra uyandık.

-

içimde bir huzur,

bir sessizlik

rüzgardan savrulan perdeyi izlerken.

yanıma kadar gelen esinti,

biraz ürperti

hepsi bu. 

kader.